هوا ابری بود و مناسب یک قدم زدن تنهایی! هنوز باران نگرفته بود که نوای اسمس موبایلم نواخته شد. پیام زیبایی بود از یک دوست: «شعبان شد و پیک عشق از راه آمد، عطر نفس بقیه الله آمد با جلوه سجاد و ابوالفضل و حسین، یک ماه و سه خورشید درین ماه آمد». با دیدن اسمس نگاهی تند به تقویمم انداختم،یعنی شعبان شده؟ از اینکه این روزها اینقدر حواس پرت شده ام که حتی آغاز ماه شعبان را متوجه نشده ام دلم لرزید. به دورو برم که خوب نگاه کردم دیدم انگار این مرض حواس پرتی فقط یقه‌ی مرا نگرفته است و شهردار محترم هم حواس پرتی گرفته است انگار! نه چراغانی ای ، نه بنری ، نه تابلویی ، نه چیزی ... اصلا انگار نه انگار که ماه شعبان شده! این شهردار ما انگار این روزها زیادی حواسش پرت است، چون حتی روز مبعث هم خبری از چراغانی های شهر نبود. شهری که مردمش معروفند به «عاشقان حسینی» و «دلدادگان علمدار کربلا» چرا شهرشان در ماه میلاد امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) اینقدر سوت و کور است؟ جناب شهردار شما که اینقدر خسیس نبودید، مگر هزینه دوتا چراغ زدن از اینور خیابان به آنور خیابان چقدر میشود؟ حالا خوب است نمایندگانی هم که به مجلس فرستاده ایم ولخرج تشریف دارند حداقل از آنها کمی یاد بگیرید ... تبریک گفتن این اعیاد بزرگ به مردم و آذین کردن شهر، کار سختر و پرخرجتر از این پروژه های ثقیل و بیهوده اتان که نیست! (مجبورم نکنید اسم ببرم چون تعدادشان کم نیست.)

نکند امسال سال فراموشیست؟! چرا امسال ائمه اینقدر مظلوم تر شده اند؟ آن از توهین شاهین مرتد و آن از برنامه ختم صلوات گرفتنمان در مسجد که وقتی برای یکی از بچه ها نام امام محمدباقر(ع) آمد اخمی کرد و گفت : "ئه؟ امام باقر؟ من امام رضا میخام" ... و چقدر بغضم گرفت آن لحظه به حال امامانمان ... این هم از اوضاع تله ویزیون که انگار نه انگار شعبان است و رجب است و عید است و ... بعد هم ملت میایند و اینجا همش غر و نق میزنند که تله ویزیون اسلامیتان شادسازی ندارد و ... این هم از اوضاع چراغانی شهر !
هنوز در بحر این افکار بودم که هجوم قطرات باران به سرم ، مجبورم کرد سریع سوار تاکسی شوم. مسافری که کنارم نشسته بود بسته شکلاتی از کیفش درآورد و به من و آقای راننده تعارف کرد و اعیاد شعبان را تبریک گفت به همین سادگی.

+ اعیاد مبارک
امیدوارم دوستان از دستم دلخور نباشند به خاطر این چند روزی که نبودم.
التماس دعا