روز عرفه هم مثل سایر روزها به تندی آمد و رفت ... مثل خیلی از روزهای بزرگ دیگر، مثل 22 بهمن مثل ایام اعتکاف مثل شبهای قدر مثل ۱۳ آبان ...
و مثل همیشه در چنین روزهایی اهالی صدا و سیما مثل مردم به تکاپو میفتند البته برای به تصویر کشیدن صحنه هایی پر افتخار از راهپیمایی ها و تلاش مردم برای شرکت در مراسم و اشکها و لبخندهای مردم.
گاه میینیم پیرزنی را که روی ویلچیر برای راهپیمایی آمده و گاه نشان میدهند کودکی چند روزه را که در آغوش مادرش در هوای سرد،زیر برف و باران بین خیل عظیم جمعیت لبخندی شیرین به دوربین خبرنگار هدیه میکند!
و گاه ... تصاویری از دخترانی نشان میدهند با تیپهای غربی با صورتهای آرایش شده با شالهایی بر سر که دلیل سرکردنش تنها فرار از حرفهای نهی از منکری برخی مامورین است. و پسرانی با موهای رنگ کرده و لباسهایی با مارکهای (؟؟؟) با مدالهایی به گردن که نماد متالیکا و چی چی لیکا هستند! که اکثر مصاحبه شنوندگان هم جز همین دسته هستند. در مراسم های دعا و روضه هم اگر چنین تیپی بود حتما جز سوژه هایی است که خیلی پررنگ هم نشانش میدهند(بدون اینکه شطرنجی اش کنند)

صحبت من فعلا طرز لباس پوشیدن و نوع تیپ چنین افرادی نیست. صحبت من یک بام و دو هوا بودن موضوع حجاب در کشور ایران است!

تا همین چند روز پیش رئیس نیروی انتظامی میگفت با بدحجابان(بی حجابان) برخورد میشود و حد و حدود برای لباسها تعیین میکردند؟! حتی با چنین پوششهایی برخورد هم میشد گاهی! و وقتی دوربینی میخواست از این اشخاص فیلم یا عکس بگیرد صورتش را شطرنجی میکردند!
مگر این بدحجابی با آن بدحجابی فرقی دارد که در آنجا با افتخار نشانش میدهند و در اینجا شطرنجی اش میکنند؟!

مسئله رعایت حجاب اسلامی، فعلا نه تنها برای صدا و سیما که هنوز برای نیروی انتظامی هم جا نیفتاده! هنوز خودشان هم نمیدانند بلاخره این حجاب خوب است یا بد؟باید بی حجاب را با افتخار نشان دهند یا شطرنجی اش کنند؟! مشکل بی حجابی در کشور ایران،فعلا یک بام و دو هوایی بودن این مسئله است!

+ مومنان، تسلیم هستند، پیش از آنکه حکمت یک دستور را بدانند!
دیگران به شرطی اطاعت میکنند که قانع شده باشند!